Forumdiscussie

forum discussie

Aan het eind van het ochtendprogramma van het jubileumcongres (16 oktober 2019) vond er een korte forumdiscussie plaats onder leiding van Felix Rottenberg. Thema’s als de kernwaarden van een Odensehuis, maar ook de moeilijke fase van een overstap naar een verpleeghuis, en natuurlijk de financiering, kwamen aan bod.

Henk Rol (deelnemer Odensehuis Gelderse Vallei) is geraakt door de gezelligheid, de stimulerende omgeving. “Ik kom in een warm huis.” “Ik ervaar dat we onder gelijken zijn, en we helpen elkaar. Ik geniet van het contact maken met elkaar.”

Margo Langedijk (programmaleider LPO en programma manager Odensehuis Amsterdam Zuid) heeft 7 jaar voor het Odensehuis gewerkt. Ze legt uit waarom ze zo hard moest werken om de financiering te regelen, creatief te navigeren tussen mogelijkheden, samen met de gemeente om structurele financiering te vinden. “In vergelijking met de formele zorg is een Odensehuis goedkoop. Maar goedkoop moet niet het argument zijn, het argument moet zijn dat je een plek creëert dicht bij de mensen in de buurt waardoor de kwaliteit van leven verbetert. Je wilt als Odensehuis maatwerk leveren, en het kost geld om vrijwilligers te begeleiden. Het bouwen en onderhouden van het interne en externe netwerk kost erg veel tijd, en moet eigenlijk een aparte functie zijn binnen een Odensehuis.”

Ria Los (coordinator Odensehuis Hoeksche Waard) verwoord de ambitie om met regionale coordinatoren bijeen te komen, ook voor intervisie. “Er wordt op dit moment al veel informatie tussen Odensehuizen gedeeld, maar het kan natuurlijk beter. Vertegenwoordigers van lokale politieke partijen uitnodigen in het Odensehuis is van belang. Weekend activititeiten zie ik graag in de toekomst ontstaan want een week duurt heel lang voor zowel mantelzorgers als mensen met dementie zelf. Vrijwilligers en mensen met beginnende dementie kunnen de sociale benadering hanteren, ook een wens voor de toekomst.”

Ruud Dirkse (Dirkse Anders Zorgen) stelt voor om vooral innovatieve vormen van ondersteuning te blijven vinden voor de Odensehuizen.

Frans Swaving (mantelzorger Odensehuis Amsterdam Zuid) noemt de openheid en laagdrempeligheid toen hij met Bertie, zijn echtgenote voor het eerst het Odensehuis betrad. Ook de betrokkenheid van buurtbewoners bij de activiteiten viel hen toen direct op. Frans is zelf begonnen te praten met zijn vrouw over het pijnlijke proces van de overstap naar een verpleeghuis.

Ida van der Lee (beeldend kunstenaar, en gespreksleider van De Gedachtenkamer) stipt het thema van afscheid nemen aan. “Ik werk aanbodgericht maar ik gebruik ook die open vraag. Iemand is ineens weg uit de groep. We missen ze, er worden bezoekjes afgelegd en kaartjes gestuurd maar het blijft pijnlijk.” Ida haar focus ligt op het ontwerpen van rituelen, om wat er niet mag zijn lichter te maken. Ria: “Verdwijnen en afscheid nemen doe je in een persoonlijk gesprek en je zou er eigenlijk een ritueel voor moeten bedenken.”

Henri Snel (bestuurslid LPO, onderzoeker/architect): “Een paar jaar geleden hebben wij met studenten van de Rietveld Academie samen met de deelnemers van het Odensehuis onderzocht hoe wij dit afscheid zouden kunnen faciliteren. We hebben toen mensen op borden iets persoonlijks laten tekenen, met hun naam erbij, en die borden worden nog steeds bij het eten gebruikt.”

Margo merkt op dat nog veel mensen zeker in het eerste jaar dat ze in een verpleeghuis wonen nog regelmatig deelnemen aan onze activiteiten, en dat is ook het beeld elders in het land.

Loesan Peters (Odensehuis Wijchen) vraagt aandacht voor het OdenseThuis initiatief. “Een burgerinitiatief midden in de wijk. In lotgenoten groepen is dit thema regelmatig onderwerp van gesprek.”

Op de foto, van links naar rechts: Henk Rol, Frans Swaving, Margo Langedijk, en Ria Los.