Het verhaal van Dineke en Philip

Dineke en Philip zijn buren en goede vrienden. Ze wonen in hetzelfde appartementen-complex. Soms drinken ze samen een kop koffie. Meer kan vaak niet, maar het contact is waardevol. Ook gaan ze samen naar het Odensehuis in Amersfoort, waar ze beide vinden wat ze zoeken; menselijk contact en verbinding.

Via Philip kwamen we bij het Odensehuis, vertelt Dineke. “Hij had erover gelezen in een lokale nieuwsbrief. Philip woont hier sinds vier jaar. Hij kwam alleen en wilde wat meer contacten in Amersfoort. We zijn samen gaan kijken en voelden meteen de potentie van het Odensehuis. Inmiddels bezoeken we het Odensehuis inmiddels al een jaar, We komen elke maandag. We voelen een soort loyaliteit, zegt Philip. Zelfs op een dag dat we wat minder zin hebben, gaan we toch. We zijn loyaal aan de mensen die het hier draaiende houden, en aan het concept.

Voor Dineke betekent het Odensehuis dat ze gesprekken kan voeren die anders niet mogelijk zijn. Je hebt hier een ander soort gesprek, legt ze uit. Geen eindeloos gekwek over algemeenheden. Philip vindt dat ook fijn. Alleen nu de groep hier wat groter wordt, worden de gesprekken soms toch wat algemener. Maar als het te veel over koetjes en kalfjes gaat, spreken we elkaar erop aan. We vinden het bijzonder, dat dat hier kan. Je kunt de grens opzoeken van wat mogelijk is en ontdekken wat je zelf aankunt. Daarnaast is er ook ruimte voor gesprekken met de begeleiders. Met Marieke heb ik slimme gesprekken kunnen voeren, over hoe ieder zijn rol ziet in mijn veranderende situatie, vertelt Dineke.

Creativiteit speelt ook een belangrijke rol. Dineke tekent graag en neemt soms materialen mee om samen te knutselen. Als beeldend kunstenaar heeft ze les gegeven. Ook organiseerde ze knutselmiddagen voor kinderen. Met haar ervaring inspireert ze anderen in het Odensehuis om creatiet te zijn, Ook kan ze ervaringen uitwisselen met stagiaire Emma, die ook creatieve initiatieven meebrengt. Philip voegt toe: Het is mooi hoe we ons hier gestimuleerd voelen, maar je hoeft niet altijd iets te doen. Er zijn is ook al genoeg.

Philip merkt dat zijn eigen hersenfuncties ook wat minder worden, maar door zijn rijke woordenschat valt dat minder op. Samen bespreken we de onzekerheden die dit met zich meebrengt. Voor mij zit hier de echte waarde van het Odensehuis: een plek om te ontdekken wat kan, samen met anderen die begrijpen wat het betekent. Dineke’s situatie is onvoorspelbaar. Soms kan ze de hele dag slapen, soms is ze juist fris en actief. Het leven is volkomen onvoorspelbaar, zegt ze. Maar zolang ik hier kan zijn, kan ik me richten op wat ik wél kan.

Het Odensehuis geeft ons die ruimte, een plek waar we gewoon kunnen zijn zoals we zijn.