Het verhaal van Ellen

"Zelf de regie houden en verbonden zijn met anderen, dat kan hier!"

Het is nu drie jaar geleden dat ik te horen kreeg dat ik Alzheimer heb. Maar ik voel mij geen patiënt en wilde niet achter de geraniums of bij de pakken neer gaan zitten. Daarvoor ben ik te optimistisch. Ik wil leven, zoveel mogelijk bij mezelf blijven, positief zijn en proberen veel te lachen. Vanuit die positiviteit wilde ik proberen iets moois te maken van de rest van mijn leven. Met dit in gedachten raadde mijn casemanager het Odensehuis Wageningen aan.

In het begin was ik soms onzeker en kon ik moeilijk grip op mezelf krijgen. Achteraf bezien vond ik  alles een beetje eng denk ik. Gelukkig werd ik erg goed begeleid door de leidinggevenden. Ik had fijne gesprekken met vrijwilligers en behulpzame, leergierige stagiaires. Na drie weken voelde ik mij hier echt thuis. En inmiddels ben ik hier al meer dan twee jaar en het bevalt mij uitstekend!

Hier ben ik onder mensen die begrijpen wat het betekent als je niet uit je woorden kunt komen of in paniek raakt Soms zijn halve woorden genoeg. Vergeetachtigheid is hier normaal. We delen dilemma’s en (kleine) dingen waar je tegenaan loopt. Ik leer met dementie om te gaan en we leren van elkaar. Wat ik ook belangrijk vind is dat iedereen een badge met een voornaam draagt, ook de leidinggevenden, begeleiders en stagiaires. Dit ervaar ik als laagdrempelig en maakt dat iedereen hier gelijk is.

Vrijheid, jezelf kunnen blijven en de natuur zijn voor mij heel belangrijk. Hier in het Odensehuis heb ik dat gevonden. Ik kan wandelen, boetseren, schilderen, aan gesprekken deelnemen, lachen, naar muziek luisteren. Alles kan. En als ik moe ben, kan ik zelfs in een aparte ruimte uitrusten. Die vrijheid doet mij ontzettend goed. Ook creativiteit betekent veel voor me. Ik leer in het Odensehuis veel technieken voor schilderen, boetseren en tekenen. Bij het kunstproject ‘Zie je mij’ maakten wij een zelfportret. De vakdocenten die ons begeleiden namen alle tijd en gingen met ons in gesprek over wie we zijn. En of we ervaring hadden met tekenen en schilderen. Dit stelde me op mijn gemak.

Ik ben een aardemens, stenen en fossielen zoeken, met klei werken heb ook mijn pottenbakkersdiploma in Gouda behaald. Buiten in de natuur zijn maakt mij gelukkig. Het is puur genieten. De natuurlijk omgeving en ligging van dit Odensehuis passen daarom perfect bij mij. We zitten bij een prachtig aangelegd park met beelden, bomen en struiken waar ik veel kennis opdoe. Ik geniet van de prachtige vergezichten en de rust. Het past perfect bij mij. Het voelt echt als thuiskomen.

Ik woon sinds 1978 samen met een vriendin. Mijn dementie verandert niet alleen mij. Het heeft ook veel invloed op mijn vriendin en onze relatie. Dus kijken we samen naar wat er overblijft en of we daarmee nog kunnen samenleven. Ik kom drie dagen per week naar het Odensehuis, zodat mijn vriendin meer rust en tijd voor zichzelf heeft. Dat ik naar het Odensehuis ga, is voor ons beide helpend.

Ik vind het fijn dat er in het Odensehuis ruimte is om ideeën en suggesties in te brengen. Soms barst ik van de ideeën. Ik heb liever twintig ideeën waarvan er misschien maar één doorgaat, dan dat ik ga afwachten. In dit Odensehuis word ik gezien, voel ik mij veilig en heb ik het gevoel dat ik ertoe doe. Ook kan ik zelf de regie houden en verbonden zijn met anderen. Dat maakt het verschil!