Het verhaal van Willem en Hennie
“Ik zit hier met mijn neus tussen de mensen en blijf actief. Dat doet me goed.”
Via mijn vrouw Hennie kwam ik in aanraking met het Odensehuis. Zij zoekt graag dingen uit en zo ontdekte zij deze plek. Via de casemanager werd ik vervolgens echt geïntroduceerd. Onder het mom van ‘misschien is vrijwilligerswerk iets voor jou’ stapte ik binnen. En het grappige is: officieel ben ik hier bezoeker, maar het voelt ook een beetje als vrijwilligerswerk. Ik help hier mensen, en dat doe ik met plezier. Iets voor een ander kunnen betekenen, dat past bij mij.
Vanaf het eerste gesprek met Renée, de coördinator van het Odensehuis, voelde het meteen goed. Ik zat gelijk met mijn neus tussen de mensen en voelde me welkom. Inmiddels kom ik hier al vier jaar en is het Odensehuis een vaste plek in mijn week geworden.
Vroeger was ik ondernemer en gewend om altijd mensen om me heen te hebben. Toen ik stopte met werken, voelde dat als een leegte. Hier vond ik dat contact weer terug. Ik kom op maandag en donderdag en kijk daar echt naar uit. Het is er gezellig, er gebeurt van alles en de tijd vliegt voorbij. Op zondag denk ik soms al: morgen is het maandag, dan mag ik weer.
Het begint vaak heel eenvoudig: een kop koffie, even bijpraten en horen hoe het met iedereen gaat. Van daaruit ontstaan vanzelf de plannen voor de dag. We gaan vaak lekker naar buiten. We wandelen en spelen bijvoorbeeld jeu de boules. Ik doe graag mee, afhankelijk van wie er zin heeft om mee te gaan. Het liefst haak ik aan als er mensen meegaan die net als ik graag kletsen, dat vind ik leuk. Bij jeu de boules gaat het niet om winnen, maar om samen actief zijn en plezier maken. Zo blijven we in beweging, genieten we van elkaars gezelschap en is het goed voor lichaam én geest.
Het Odensehuis nodigt me uit om actief te blijven. Ik help in de keuken, doe mee aan creatieve projecten en ondersteun andere bezoekers waar dat kan. Zo hielp ik eens een vrouw met afasie bij het schilderen; haar glimlach zei alles, en dat maakte mij net zo blij. Hier kan ik actie en rust combineren. Als ik tijdens de dag behoefte heb aan rust dan neem ik soms een siësta op de bank, dat kan hier gewoon. Heerlijk ontspannend vind ik dat.
De sfeer in het Odensehuis is prettig en gelijkwaardig. Er zijn geen rangen of standen; iedereen wordt gezien. Renée begeleidt ons met veel geduld en gevoel: ze activeert waar het kan en geeft rust waar dat nodig is. Ook de vrijwilligers doen hun werk met oprechte aandacht en liefde voor de mensen.
Hennie: “Hier voel ik me begrepen en gesteund.”
Als Willem in het Odensehuis is, ontstaat er voor mij ruimte. Ruimte om dingen te doen waar ik energie van krijg, zoals afspreken met vriendinnen of even tot rust komen. Eén keer per maand kom ik zelf ook naar het Odensehuis, samen met andere partners van mensen met dementie. We delen wat ons bezighoudt, luisteren naar elkaar en steunen elkaar. Het voelt als een vriendengroep waarin je elkaar begrijpt zonder veel woorden.
Het doet me goed om te zien dat Willem hier plezier heeft en zich nuttig voelt. Het Odensehuis brengt ons allebei balans en energie. Het is niet alleen een belangrijke plek voor Willem, maar ook voor mij.”
Odensehuis Culemborg
